Het voelt ook een beetje zelfvoldaan of zo? Zo’n volkomen losgeslagen cyberpersoon; dat wil zeggen, een persoon die voornamelijk bestaansrecht ontleent aan de digitale sfeer, maar die buiten die context nog geen deuk in een pakje boter slaat? Hoe dan ook, genoeg met de treurige gezichten van dichtbij op zeepkistjes op digitale marktpleinen... In de afgelopen 24 uur heb ik het mes gezet in mijn volledige digitale dagbesteding. Money-wise? Mja, een beetje. Maar vooral: attention-wise.
Waarmee ik maar wil zeggen dat ik mijn inleg, mijn paid attention, nu terugpak en herinvesteer in mijn eigen creaties, mijn eigen online aanwezigheid en mijn eigen servers en sites op mijn eigen infrastructuur. Welke idioot waant zich een grootheid door de digitale tuin van een ander aan te harken? Nou, ik dus niet.
En daarbij: koekjes. Sterf ter plekke een pijnlijke dood. Koekjes moeten kapot. Ga weg met die hoerenkots. Als een site het nodig vindt om te capituleren voor het grootkapitaal dat de illusie voedt dat het een onontkombaar leed is dat tracking en cookies geplaatst worden om je over het hele interwebs te volgen – dan zijn het zwakke broeders die niet eens de moeite willen doen om uit te zoeken hoe het werkelijk zit. Want voor hetzelfde geld bouw je volledig zelf je walled garden en ga je niet voor alle bijproducten en randgeïnteresseerde figuurtjes... En zonder koekjesmeldingen die je aandachtsgestoord maken. Je kunt perfect online aanwezig zijn zonder je bezoekers overal te volgen en hun ziel te verkopen aan de Meta-Satan.
Hieronder staan de specifieke situaties en categorieën waarbij een melding achterwege mag blijven:
Welke koekjeskraampjes ik nu verlaten heb, zul je je afvragen? Nou, onder andere Substack, LinkedIn, GeenStijl, De Correspondent, Follow the Money, De Groene Amsterdammer; en alle titels van DPG Media bekijk ik niet meer in een zodanige mate dat ik betaal om mij te laten spammen met hun koekjesmuren. Pleurt op. Want vaak is het nog dubbel genaaid ook: én betalen, én naakt over het web met al je problemen en verhalen. Geen zin in.
Ook X – waar ik voor vereniging Anoiksis nog op zat – heb ik nu uiteindelijk verlaten. Niet vanuit een of andere egoverheffing echter, maar uit medelijden met mijn eigen gehackte brein dat de diverse vormen van beïnvloeding niet meer kan weerstaan. Dus al die accounts en abonnementen zijn nu opgeheven, geannuleerd of staan te wachten tot de laatste termijnen verlopen. Op dit moment is het voornemen om niet meer te betalen voor die cybercrack: de virtuele verleiding van je eigen spiegelbeeld – of vaker nog: een vertekend beeld.
Het is als het aandachtig luisteren naar een discussie die over jou lijkt te gaan, terwijl je onmogelijk kunt verhinderen dat mensen praten. Het houdt je geboeid, betalend, slaaf en compliant. Maar dus niet zelfstandig, autonoom, gelukkig of beschikbaar. De grootste waarde is je paid attention – and they don't pay enough for that virtue.
No comments yet