We doen alsof de supermarkt een logische, dagelijkse voorziening is. Maar laten we eerlijk zijn: het is niet meer dan een uit de kluiten gewassen hamsterkooi, in stand gehouden om ons braaf in ons rad te laten rennen.
Zodra je door de toegangspoortjes stapt, betreed je geen winkel, maar een retail-attractiepark. Een overgeoptimaliseerde hindernisbaan waar elke vierkante meter is ontworpen om je te bespelen. Bonusaanbiedingen schreeuwen om aandacht, vakkenvullers met gigantische karren blokkeren de paden en je wordt doodgegooid met casual nudges voor werkelijk alles wat er te koop is.
Heb je eindelijk je logische route door de winkel gevonden? Dan gooien ze de paden en displays weer om. Niet voor jouw gemak, maar puur om je langer binnen te houden in de hoop dat je meer rotzooi koopt die je eigenlijk helemaal niet nodig had.
De tol die deze belachelijke attractie eist is enorm. Ik kom zo'n winkel uit als een volledig uitgeperste consument. Financieel uitgekleed, en tot op het bot overprikkeld. Alle zeggenschap over mijn eigen portemonnee en voorraadkast lijkt bij de ingang stelselmatig te worden afgepakt door een systeem dat draait op impuls en chaos.
Als ik met mijn tassen thuiskom, heb ik letterlijk úren nodig om te herstellen. Uren om de zintuiglijke bombardementen, de drukte en de opgedrongen keuzestress van me af te laten glijden.
Waarom we onszelf dit nog aandoen? Geen idee. Maar het is exact de reden dat ik mijn boodschappen normaal gesproken gewoon laat bezorgen. Geen geschreeuw, geen omleidingen, geen manipulatie en geen urenlange hersteltijd. Gewoon een bestellijst, een bezorger aan de deur, en de regie over mijn eigen leven en avondeten behouden.
No comments yet