Oranjewoud

De afgelopen week was loodzwaar, omdat ik dus ontdekt heb - ook met kennisneming van de materialen van Adrienne - dat ik eigenlijk maar een piepklein sociaal batterijtje heb vergeleken bij 'normale mensen'. Dat wil zeggen dat hoewel ik leuke dingetjes in mijn hoofd kan, het daarbij niet vanzelfsprekend is dat ik dat ook de hele week in gezelschap zal moeten willen doen. Waarmee ik bedoel dat zolang ik mij veilig genoeg voel en constant een gecontroleerde setting opzoek waarbij ik dit kan oefenen, wordt het batterijtje wel groter. Maar specifiek deze week was er eentje waarin de buffer voor intermenselijke interactie, maximaal opgerekt werd.

Even ter referentie: Nog maar 7 jaar geleden, was mijn dag 'vol' als ik 1x simpelweg naar de winkel zou gaan. Dan had ik zoveel prikkels en tja eh, gewoon lijden opgelopen aan de interactie, of althans blootstelling aan soortgenoten, hun geroezemoes, vermoeiende toneelstukjes, en toen nog onbegrijpelijke gewoontes - dat ik de rest van de dag afgeschreven was. Daarvoor was dan minstens een fles whisky nodig 'om dat te verwerken'. Tenminste, dat was toen die niet zo handige 'methode' die ik daarvoor dacht te moeten aanwenden. Omdat ik simpelweg nooit anders had geleerd om te gaan met mijn emoties en gevoeligheid dan door haar lam te leggen. En als ik op die manier door was gegaan was ik nu waarschijnlijk al dood. Gelukkig verliet mijn vrouw mij in 2018 - waardoor ik de rust en ruimte kreeg om weer voor mijzelf te kiezen kort daar op volgend. Ik volgde een hersteltraject via een gerenommeerde behandelkliniek en sindsdien gaat het nog niet perfect, maar wel op alle vlakken beter. Ook de moedwillige blootstelling aan soortgenoten middels het Minnesota-model, de 12-stappen meetings waarbij je lotgenoten ontmoet en actief opzoekt - waren van onschatbare waarde om veilig mensen te ontmoeten in groepen waarbij we allemaal de intentie hadden uitgesproken om nooit meer te gebruiken. En wie dat niet kon opbrengen, die moest thuisblijven tot het weer lukte om on track te blijven. Dus dat waren sociale regels die in ieder geval op dat gebied veiligheid boden. Dit had niet direct zoveel met de GGZ als geheel meer te maken. Ik ben hersteld buiten de GGZ, met zelfhulpgroepen en echt menselijk contact, door actief soortgenoten op te zoeken die in vergelijkbare misère waren beland en daar met elkaar over te delen en zodoende sociaal contact weer nuchter te normaliseren.

Ik had natuurlijk wel een strikt psychiatrische (EPA) achtergrond. Ik ben ooit met psychoses (2002 IBS / 2007 Art 37.) afgevoerd, maar nu anno tegenwoordig vraag ik mij echt af of dat nu werkelijk wel zo vreemd was. Ik was nooit gewelddadig naar mensen. Ik ben strikt ook niet gevaarlijk. En het is kapot vermoeiend gebleken om die ruimte telkens te moeten claimen om dat te duiden. Ik ben geen klein ventje, dus mensen raken nogal makkelijk geïntimideerd door mijn voorkomen soms. Dit ligt niet zozeer aan mijn onbetrouwbaarheid echter. Enfin, veel te lange introductie voor wat je zelf ook elders hier kan lezen in mijn levensverhaal.

Wat ik poog in te leiden is waar ik vandaan kom. Daarbij mag opgemerkt worden dat in het grote ondertussen ik vrijwel vastgelijmd aan mijn desktop PC en netwerkinterface zat, en de hele dagen informatie aan het sponsen was omdat ik nu eenmaal wou weten hoe de wereld werkt. En eerlijk gezegd? Ik heb nog steeds geen idee. Ik verbaas mij slechts. Dus als ik met die achtergrond vertel dat ik begin deze week genodigd was door onze lieve overheid om in een groot groepsgesprek van ongeveer 50 deelnemers aan tafeltjes met elkaar te converseren over het stroomgebruik in Nederland - dan mag dat wel als een opmerkelijk resultaat gezien worden voor iemand die dat nog niet zo heel lang weer kan. En dan zonder een druppel alcohol te drinken ook vooral. En om maar aan te geven, dat ik dan dus eerder van zo'n massa exposure event wel echt een aantal dagen nodig had om bij te trekken van alles dat sociaal onbegrijpelijk leek. Of althans, er is nooit voldoende tijd om overal die duiding bij te geven. Wat mijn hoofd er later bij probeert te raden. Met het biologische taalmodel tussen mijn oren. Dus ik had de woensdag om nog bij te komen. Een paar kleine zakelijke klusjes voor mijn bedrijf te volbrengen, en daarna op donderdagochtend werd ik verwacht in Oranjewoud.

Een evenement voor mensen die ik natuurlijk als de meest vanzelfsprekende soortgenoten zie. Nee. En zoals jullie al konden lezen hier heb ik het hele vorige jaar getraind. Door gelijksoortige 1-daagse symposia, congressen en evenementen te bezoeken. Zodoende heb ik getracht mijn emotioneel kompas en draagkracht opnieuw te kunnen kalibreren.

Mijn deelname aan Oranjewoud was echter niet vanzelfsprekend en ook niet voor niets. Ik moest ook 'een kunstje' doen, althans ten overstaan van een volle zaal verpleegkundigen mijn verhaal doen over wat ik zoal had beleefd in de tijd dat ik nog gescreend werd door de GGZ voor Routine Outcome Monitoring (zo heette dat bij mij). In Noord Nederland werken ze met het PHAMOUS-protocol daartoe, en dat heeft te maken met het bijhouden van lichamelijke klachten wanneer mensen ook medicatie gebruiken. Heel kort gezegd. Ik werd dan gevraagd door verpleegkundigen in de jaren dat ik in de GGZ liep, meestal 1x per jaar, gescreend op een hele waslijst aan levensgebieden. Of ik nog rookte. Hoeveel ik dronk. Of er sprake was van seksuele activiteit kwam zelfs wel eens ter sprake. Ik werd daarbij gewogen, er werd bloed afgenomen en alles bij elkaar werd dit dan samen een lichamelijke afdruk van mijn mentale begeleiding. Een statistische foto als het ware. Met veel datapuntjes. En dit in een traject dat dus bijna 2 decennia moest duren. Af en aan onderbroken met het grote ondertussen waarin ik maar wat voortsukkelde.

Ik kan letterlijk zeggen dat mijn volwassen vorming vrijwel grotendeels met zorgkaders dan wel op de achtergrond ambulant, dan wel intramureel, is gebeurd. En ik ben er niet onverdeeld altijd gelukkig mee geweest. Maar het was noodzakelijke aanvulling op wat mijn ouders mij ooit konden bieden - zelfs als ik de aanname zou doen dat ze hun best hadden gedaan. En ik zie het als mijn min of meer opgedragen roeping om daar zelf ook weer wat van te delen - zodat het ten bate komt van andere stakkers zoals ik die anders ten dode zijn opgeschreven. Maar goed, ik dwaal af.

Eventjes reverse: Wat gebeurde er de afgelopen 2 dagen nu precies? Wel, ik was donderdag op tijd en volgens schema door het openbaar vervoer op locatie in Oranjewoud afgeleverd. Ik heb de hele dag lezingen gevolgd, geluncht met de zorgprofessionals. Nu eens in mijn hoedanigheid als iemand die het gered heeft door wat zij bedacht hebben. Iemand die dus nog levend kon getuigen van de behandeling na bijna een kwart eeuw. Daarin bleek ik een vrij zeldzaam vogeltje dat daar dan ook nog toe bereid is. Maar eerlijk? Facilitair en qua professionaliteit en de mate van begrip en aandacht die ik heb ontvangen, zou het in mijn kortstondige logica onbehoorlijk zijn als ik ze niet terug gaf wat het effect was - ook zodra dat gelukt was.
Er waren lezingen van mensen die vertelden over de moeilijkheden zodra er sprake is van dubbeldiagnostiek, terwijl cannabis en psychosegevoeligheid toch voor bijna de helft van de gevallen wel samen lijken te gaan. Dan kun je dus niet als zorg zeggen: "Joh, verslaving is een ander probleem - zoek het uit". Iets waar ik mij ook hoogst over verbaasde toen ik heen en weer tussen GGNet en Tactus werd gestuurd ooit. Dat ik dit nu als nog levende getuige kon overbrengen vond ik wel de moeite. Deze onderzoekster had ze met een lampje geprobeerd op te zoeken, de langdurig herstelden, en er 12 gevonden. Of ik daar dan als de 13e bij toegevoegd moest worden, was niet zo relevant, maar ik heb het wel onder haar aandacht gebracht.

Ik heb gesproken met psychiaters van Zuid-Laren, waar ik in de avond ook letterlijk mee aan tafel zat te dineren. Ik heel decadent met een 0,0% witte wijn. Omdat ik toch weer niet zo uit de toon wil vallen, maar ook geen druppel alcohol mag anno nu. Het waren hele nette mensen. En ze lachen, en praten en het zou natuurlijk niet gepast zijn om te citeren daaruit maar dat is ook niet echt de bedoeling dan ook.

Enfin, ik heb goede lezingen gevolgd en zelf mijn deel de volgende ochtend geleverd voor een volle zaal verpleegkundigen. Iets dat niet vanzelfsprekend is dat iemand die Forensisch-kader heeft overleefd daar ooit nog toe komt. Maar ik deed het. Toen zij begonnen te klappen - en het dus over was, raakte mij het besef wat ik gedaan had, en hoe onwerkelijk dit alles voelde. Waarom klappen ze überhaupt? Ik was mild verward. En ben kort daarna vertrokken. Ik heb niet meer de hele 2e dag ook nog bijgewoond, ondanks dat dit wel mijn wens was, om bijvoorbeeld over de forensische setting en psychoses nog wat te leren. Ik kreeg het niet meer allemaal mee, maar het klonk wel bekend.

Van de lezingen zelf heb ik maar zeer beperkt aantekeningen. Ik mocht mijn spraakrecorder met AI niet gebruiken dit keer. Of ik had er ook geen zin in om mij zo in beslag te laten nemen met verslaglegging. Dat moeten die mensen maar lekker zelf komen doen nadat ze bijna 600 euro voor deelname aan dit feestje zouden hebben afgetikt. Want zo gaat dat in die kringen. Dus ja, ik heb een redelijke 'understanding' met de opleiders daar bereikt dat ik blij mag zijn dat ik erbij ben - maar dat het toch niet helemaal precies de bedoeling is dat er nooit meer iemand langs hoeft te komen als Jelle is geweest.

Goed, voor mij persoonlijk was dit alles aan leer-ervaring, gratis college, diner, full continental breakfast, ademhalingsworkshop voor het ontspannen slapen etc. ook gewoon terecht. In het jaar dat ik de laatste 14K aan stufilening ga afschrijven. 26 jaar nadat ik op het Hoger Onderwijs begon, kan ik zeggen dat ik 'iets' ben geworden. We weten nog niet precies wat, en er bestaat ook geen papiertje voor. Maar vaak vinden ze het wel handig als ik over of met deze achtergrond van vertel. Dus nou ja, graag gedaan hoor. Maar tevens wil ik nu gewoon serieus knaken gaan verdienen. Die krappe 9K omzet van vorig jaar was tenslotte pas het begin.

Inmiddels heb ik weer 8 volle uren geslapen in mijn eigen bed, en ik voel dat ik weer voldoende ben opgeladen. Ik neem nog een bakkie koffie om 3:43 in de nacht. Wat ga je doen, de karmapolitie op mij afsturen? Ik overleef het wel. Ik ben hier tenslotte ook zelf gekomen.