Gisteravond had ik het genoegen aanwezig te mogen zijn bij de eerste dag van het "No Guts No Glory" benefiet evenement van KINK.nl in het Burger Weeshuis. Ik had mijn vriendin nog mee gevraagd, maar zij gaf aan dat dit haar muzieksmaak gewoon niet was en ook bovendien dat ze de kinderen had. Het was nu niet bepaald een rustig deuntje wat er te gehoren gebracht zou gaan worden. Een sfeerimpressie:
Als ik het nu zo terugkijk, lijkt het heftiger, dan toen ik er tussen stond. Maar ik was maar wat blij dat ik oordoppen in had. Mijn motivatie was dus dat ik best van muziek houd - en als mijn liefde voor muziek dan ook nog gecombineerd kan worden met een goed doel te steunen dan is dat helemaal mooi. Dus die 2 kaartjes voor dit evenement heb ik een paar weken terug al graag afgerekend. Ook gaf mij dit de gelegenheid om met mijn goede buur, - hij woont een straat verderop - nog eens functioneel in contact te treden. Hij kende een aantal van de bands die er zouden staan ook zelfs, en was erg geïnteresseerd in wat ze te brengen hadden.
Persoonlijk vond ik de tweede band die speelde: ILÆNDER, het meest herkenbaar qua stijl en invloed welke ik ooit mee kreeg op de middelbare school van klasgenoten. Nadat zij gespeeld hadden heb ik ook een "No Music - No Glory"-t-shirt gekocht, om nogmaals het doel te steunen. Aan het eind van de avond hoorden we dat er zeker 1400 euro aan merch was verkocht voor het goede doel.
Eigen Reflectie
Ik vond het goed dat ik gegaan ben - en ook de terugreis die Niels kon rijden met de auto was goed geregeld en inhoudelijk de moeite waard. Maar als ik echt naar mijn lichaam luisterde was ik niet bepaald op mijn gemak gisteravond. Ik heb dat gesignaleerd, aangezien ik momenteel een prikkeldagboek bij houd voor de Prikkelchallenge van GiftedPeople. Maar nu met Michiel over de radio - denk ik ook, ja - als iets het bewijs is dat Muziek helend kan werken is het wel de vibe waarmee ik elke ochtend vanaf 6 uur wakker wordt met KINK hier over de speakers. En zij draaien de rest van het jaar wel vaker de muziek die ik totaal de moeite waard vind, die mij troost en die mij heelt zou ik zelfs zeggen. Dus deze spanningsboog verdragen voor het goede doel was zeker de moeite waard.
Mijn stiefvader overleefde de afgelopen jaren tot twee keer toe kanker - godzijdank. Al heeft het er wel ingehakt. Als ik zag wat het met hem deed toen hij de chemo kreeg, van haaruitval tot algehele broosheid - dan moet ik ook zeggen dat het een verschrikkelijke ziekte - en behandeling - is. Maar hij is er nog.
No comments yet