Het fundamentele probleem van het huidige zorgsysteem, en van de mensen die daaraan onderworpen worden in een poging geholpen te worden met hun denken en handelen, is het ontstaan van een diepgeworteld conflict. Cliënten raken bekneld tussen enerzijds hun eigen waarden, belangen en toekomstvisie, en anderzijds het systeem dat hen zou moeten ondersteunen. Wanneer zij om zich heen kijken naar wat anderen bereiken, zien zij dat juist het systeem dat hen probeert te helpen, paradoxaal genoeg fungeert als het obstakel dat tussen hen en hun doelen in staat.
De ultieme consequentie hiervan is dat een significante groep mensen — weliswaar een minderheid, maar een wezenlijk aantal — zich volledig stukbijt en kapot vecht op de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) als instituut. Binnen dit systeem wordt de optie tot potentiële, vrijwillige euthanasie soms geboden om de druk van de ketel te halen en een overhaaste suïcide te voorkomen. Hoewel dat op zichzelf verdedigbaar is, moet de daadwerkelijke uitvoering daarvan worden opgevat als een ultieme machtsstrijd; een strijd die wordt gevoerd totdat de dood erop volgt. Als kliniek of zelfstandig professional moet men zich op dat punt afvragen: voeren wij deze strijd niet te hard?
Wanneer mensen vastlopen in hun gevecht met de zorg, is het noodzakelijk om hen iets anders te bieden. Er moet perspectief worden geboden dat losstaat van diagnoses en instituties. Het adagium "herstellen doe je thuis", zoals gehanteerd door Noord-Holland Noord, is in de basis juist. Echter, als de thuissituatie slechts een voortzetting wordt van poliklinische zorg of WMO-begeleiding, blijft hetzelfde onmenselijk rigide systeem in stand. Dit systeem boekt uiteindelijk geen individuele successen die het conflict wegnemen tussen het ideaalplaatje en de realiteit van het leven van de cliënt, waardoor de afstand tot de maatschappij alleen maar groter wordt.
Mijn persoonlijke betrokkenheid gaat ver in deze materie; ik heb getracht de dynamiek achter euthanasie te doorgronden en ik begrijp hoe het loutere bestaan van die optie helpend kan zijn. Toch zou het niemand daadwerkelijk moeten overkomen dat dit het eindstation is, want er zijn andere keuzes mogelijk in het leven. Of het nu met behulp van medicatie is of op eigen kracht: die knop moet omgezet worden voordat men besluit er een einde aan te maken
Bron: Met AI ondersteund op basis van ingesproken audio, door mij persoonlijk.
No comments yet