Gisterochtend al om zes uur stond ik op het station, bepakt met een cadeautje en vier dozen knijpfruit om de eerste trein naar Deventer te pakken. Ik zag mooi hoe de ene trein naar links richting Arnhem vertrok, terwijl ik de andere naar rechts, richting het noorden, zou pakken. Een mooi tafereel om in alle vroegte te aanschouwen. De conducteur klonk vrolijk over de intercom toen hij omriep dat we onderweg waren. Kort daarna stapte ik alweer uit in 'Deventer-city' om naar het Meisjeshuis te gaan – eigenlijk mijn tweede huis. Dat wil zeggen: mijn vriendin heeft het gekocht en ik mag er soms ook mijn plek hebben. Maar de meisjes van het Meisjeshuis zijn de baas, en dat is soms nog wel een oefening in het flexibel omgaan met mijn ego. Het lukt gelukkig steeds beter.
De oudste heeft inmiddels besloten dat ik geen goedemorgen waard ben, maar desondanks heb ik een cadeautje voor haar verjaardag dit weekend meegenomen. Ze wordt twaalf, dus we weten allemaal dat dit geen gemakkelijke leeftijd is. De jongste kan mij nog steeds wat beter verdragen en met haar zal ik deze dag dan ook meer tijd doorbrengen. We laten de kinderen wekelijks wisselen tussen het huis van mama en dat van papa. Dat is al best een hele operatie, maar met speciale dagen zoals Vaderdag of verjaardagen ligt het schema weer net even anders.
In de ochtend gaan we nog met de jongste mee naar school om te kijken naar de oplevering van haar Blink-thema. Ze presenteert hierbij een aantal werkjes die ze voor school heeft gemaakt. Daarnaast krijgt ze zo direct haar rapport voor de tweede helft van het jaar. Nadat we alle werkjes op school hebben bekeken, gaan we op deze bloedhete dag op de fiets terug naar de woning. Het valt mij op dat het zadel van mijn fiets nog steeds niet echt lekker zit. Ik zal dit wel weer zelf moeten fixen, begint het me te dagen.
Ik benoem het onderweg, waarop mijn geliefde opmerkt dat zij nog het oude zadel van haar e-bike heeft liggen en dat ik dat wel kan proberen. Hagelfonkelnieuw. Dus ik ga ermee aan het sleutelen en binnen korte tijd staat het correct op mijn fiets afgesteld. Nu ik de juiste sleutel al heb uitgezocht, is het voor mijn vriendin ook een koud kunstje om haar eigen zadel nog iets bij te stellen. Ja, zij wil ook graag alles zelf doen.
Daarna gaan we de stad Deventer nog even in om te zoeken naar wat vrouwenproducten. Die kunnen we helaas niet vinden, maar de zoektocht leidt wel langs een verfrissend watertje bij een van de winkels – slim gedaan – en diverse ruimtes met airconditioning, waardoor het minder afzien is. Daarnaast weten we onderweg bij de Albert Heijn nog een pizzabroodje en ander ontbijt te scoren, wat we direct naar binnen werken.
Nadat we zijn teruggelopen, toets ik de query 'menstruatiecups' in bij Google en heb ik in 'first view' meteen een hit van Lucovitaal, die ze dumpt met 60% korting. Die heb ik dus meteen besteld. Ik leg mijn betaalvoorkeur op aan mijn geliefde, omdat ik geen zin heb in een haperende online validatie van een kredietcheck voor drie tientjes. Doe normaal: als je het geld hebt en het is tenslotte een bonafide webshop, dan ga je niet moeilijk doen met achteraf betalen. Er is wat gemok van mijn wederhelft, maar ze betaalt uiteindelijk wel met iDEAL.
Daarna lezen we nog wat met de radio aan op KINK. En dan is het alweer tijd om het kind van school op te halen. We fietsen met de nieuwe en gestelde zadels aangenaam naar school; dit gaat een stuk beter. Op de terugweg wil het kind een alternatieve route – why not, we fietsen hier nu toch. We komen desondanks snel thuis.
Dan nemen we rustig de tijd om het rapport met haar door te nemen. Bijna alles ziet er goed of voldoende uit. Een enkel puntje heeft wat aandacht nodig; er bestaat een vermoeden van dyslexie. We lunchen uitgebreid en mijn geliefde verwent mij met gekookt ei, kipfilet en ossenworst op geroosterd brood, met een excuustomaatje voor de gezondheidspunten.
Nadat we de lunch goed en wel op hebben, is er nog wat pauzetijd – een intermezzo – maar dit vliegt voorbij. Het is al snel tijd om op de fiets naar de bioscoop te stappen. We gaan naar de nieuwe Rutger, Thomas en Paco-film, iets wat deze dame van negen specifiek kan waarderen. Pas als ik al besteld heb in de bioscoop en geïnstalleerd zit in de luxueuze stoelen van de Vue, dringt het tot mij door dat twee derde van de zaal minderjarig is. Ach, dat is ook wel eens leuk. Ik blijf gewoon rustig zitten met mijn popcorn in de door de airco gekoelde Vue-zaal. De film is leuk en goed te volgen, al is het natuurlijk vooral voor het kind vermakelijk.
Na afloop fietsen we weer terug en bestellen we uiteindelijk thuis pizza. Dit is ook wel nodig, want ondanks dat het dan al 36 graden is overal, hebben we toch flinke honger gekregen. Met een gevulde buik is er in de avond nog wat tijd over en iedereen is toe aan de nodige verkoeling. Dus we kleden ons om en vertrekken met opblaaskrokodil en al naar een nabijgelegen watertje waar we kunnen zwemmen. Ik heb vooral van de gelegenheid gebruikgemaakt om verkoeling te vinden, ik ben geen zwemsporter verder.
Daarna gaan we thuis nog eventjes onder de douche, want zo fris was dat open watertje nu ook alweer niet - en dan is het alweer kinderbedtijd. Kort daarna gevolgd door onze eigen bedtijd. Hoewel ik het overal hoor en lees dat mensen zo slecht slapen met dit weer, word ik daar vannacht niet door gehinderd, 7,5 uur slaap mag mij toekomen. Ik ben gezegend.
No comments yet