Als volwassen man met een volwassen relatie, iemand die gescheiden is uit een kinderloos huwelijk, maar vooral als mens - moet ik mij anno nu zien te vouwen om de dynamiek met jonge kinderen. Ik ben gezegend met de liefste vriendin ooit, en haar 2 bonus kinderen heb ik erbij gekregen. Nou ja, bonus. De ene wel, daar vlieg ik de wereld graag mee over als dat zo uit mag komen. De ander is bijna de puber-gerechtigde leeftijd en is echt een heel ander ballpark. Zoals je mogelijk al een idee hebt gekregen van mijn blog, mijn levensverhaal en nog veel te veel allemaal over mij - heb ik zelf ook niet de makkelijkste route naar deze positie vandaag de dag gehad. Maar ik ben hier nu wel. En ik zal een vorm moeten vinden om hier mee om te gaan. Ik schrijf dit blog als een hulpkreet naar andere (bonus)ouders die mogelijk herkenning vinden in de struggles waar ik mij mee geconfronteerd zie.
Ik ben misschien een hele grote meneer voor sommigen, een hele grote sukkel voor anderen en een hele grote zorg ooit geweest voor de Staat niet in de laatste plaats. Dit plaatst mij in de dynamiek met kinderen in een uiterst kwetsbare positie. Ik heb het idee dat ik vooral geen fouten mag maken - sowieso al, voor mijn werk ook, en dat helpt niet echt. Maar in specifiek de dynamiek met opgroeiende kinderen is het ook nog eens belangrijk dat ik de trauma's en harde tijd die ik heb opgelopen in mijn leven, niet doorgeef. Dat wil ik niet, dat zou ik nooit willen. Tegelijkertijd moeten we met elkaar zien samen te leven. Gelukkig niet fulltime. Ik woon op afstand in mijn eigen stek, 15 KM verderop, zodat zij er vooral geen last van hoeven te hebben als ik last van mezelf zou hebben.
De jongste van de twee is lief, aaibaar en nog zo vriendelijk om mij letterlijk met open armen te ontvangen. Die rent op mij af en loopt me mij weg. Ik hoef dus ook weinig moeite te doen in onze dynamiek - het lijkt alsof 'anything goes'. De oudste heeft dat dus allemaal niet. Die heeft ideetjes of beelden over mij gevormd die maken dat elke interactie lastig en problematisch stroef voelt. Ik wil deze confrontaties ook liever niet vermijden, maar ik wil ze wel veilig beslechten. Enerzijds is er het belang van het jonge opgroeiende kind, anderzijds voel ik sterk dat ik niet teveel vraag als ik wens om met enig leeftijdsadequaat respect bejegend te worden. Okay boomer, lees ik u denken. Maar wat is dat respect dan?
Nou, om niet de hele dramatische geschiedenis van een vakantie in Luxemburg in detail uit te schrijven, schrijf ik alleen op dat zij toen de hele vakantie in de weerstand zat en dat het voor mij keihard werken was om mijn gevoel niet op haar te gooien en niet uit te reageren op een onveilige manier. Maar om meer in het hier en nu te blijven zal ik een concreet voorbeeld van gisteravond aanhalen.
Ik had met de jongste een Video-meet gestart en gevraagd of zij het leuk vond als ik langs kwam. Zij zou namelijk anders eigenlijk bij mama slapen en ik moest met deze onderhandelingspartner (8) eventjes afstemmen dat ik mogelijk haar plek in het grote bed zou innemen. Dat was geen probleem, het leek haar leuk en ik stapte meteen vrolijk de weg op onderweg naar de trein. Ik heb toen nog snel een Mars met 2 delen gekocht bij de Spar onderweg, zodat ik niet met lege handen aankom. Op het station werd ik opgewacht en warm onthaald door mijn vriendin en dit jongste blaagje - op de skeelers. Allemaal leuk en aardig. Ik gaf 1 deel van de Mars aan de jongste en liep met ze mee naar huis.
Eenmaal aangekomen bij het thuisfront dat we ook wel het Meisjeshuis noemen, was ik overal toe bereid om vooral ook de aanwezigheid en warmte van mijn samengestelde iets te voelen. Ik weet niet of gezin het woord is. Een soort parttime gezin? Ik heb het er lastig mee in ieder geval. Want toen mijn vriendin naar boven liep om de oudste te mobiliseren eens in beweging te komen omdat het bezoek, ik de vaste (>5 jaar) partner van haar moeder er was ... Toen werd de sfeer wat minder gezellig. Zij kwam beneden en wilde alleen meedoen als er 1 specifiek soort spel in de kast stond, en ja dat spel dat hebben we precies niet op deze locatie. Dat was duidelijk. Ik wilde toen vragen aan haar of zij behoefte had aan de andere helft van de Mars-bar, het 2e deel. Gelijk delen met haar zusje enzo. Zij luisterde toen niet meer. Het contact was al verbroken voordat ik mijn zin kon afmaken. En zij stormde naar boven. Naar mijn mening en inzicht deed ik niets anders dan bestaan - en ik heb niets geforceerd of moeilijk gedaan. En ik heb toen dan ook demonstratief dat deel van de Mars opgegeten zelf, toen zij naar boven stormde alsof alles aan mij lag en de wereld vooral tegen haar was. Het zijn puberpercepties. Ik snap het ook wel. Context is hier dat zij de dag er op, vandaag dus, een test heeft voor school die haar schooladvies gaat medebepalen.
Toen hebben de jongste, mijn vriendin en ik, de avond spelletjes gespeeld en dat was gezellig en leuk en aardig allemaal. En toen moesten ze naar bed. En wat er toen gebeurd is tussen moeder en oudste dochter, ik heb geen idee, maar mijn vriendin voelde zich gekrenkt en gekwetst en moest huilen omdat haar dochter het moeilijk had. Ik kon er niet exact hoogte van krijgen. Maar het was bijzonder verontrustend wel.
Terwijl zij naar bed gebracht werden, had ik het een en ander over medicijnen uitgezocht. Dat vind ik nu heel belangrijk omdat ik de grenzen van de werking van mijn medicatie voel aankomen en het moet wel goed geregeld zijn, in ieder geval voordat we ooit weer met zijn vieren op vakantie gaan. Ik heb een epistel aan de huisarts geschreven, met onderbouwing en een afspraak gepland. Een vrij technisch biochemisch verhaal, dat gaat om mijn klachten beheersen voor zover dat nog mogelijk is. Maar moeder, mijn geliefde, komt dus zwaar emotioneel beladen beneden. Zij geeft daarbij meteen resoluut aan geen seconde ruimte meer te voelen voor mijn gemekker over medicatie. Okay, prima, maar wat is er dan gebeurd? Geen idee, ik kreeg het niet helder meer. Ik raakte gefrustreerd dan ook dat er omslachtig en emotioneel gedaan werd om wat voor mij gewoon een gebrek aan gemanierdheid van de oudste dochter leek.
Het zal ongetwijfeld meer context bevatten voor de moeder, die bijvoorbeeld aandraagt dat de oudste onder schoolstress staat. Maar ik voel ineens heel sterk dat hier (weer) geen ruimte voor mij is. Niet in dit bestaan, niet in dit huishouden, niet in dit leven. Ik maak het mogelijk groter dan het is in mijn hoofd. Maar ik weiger te gaan toekijken dat de plaats en tijd die ik nu heb en nodig heb in dit leven om mijzelf te herstellen in de laatste puntjes, worden geweigerd voor de belangen van een opgroeiende puber met gebrek aan mores en levenservaring.
Ik heb mijn ruimte nodig en ervaar sterk dat ik die hier nu niet ga vinden. Ik besluit naar huis te gaan. Niet boos, niets schreeuwend, althans niet binnen, maar wel helemaal klaar met deze situatie. Op voldoende afstand van het huis schreeuw ik wat van mij af. In mijn beleving kan dat - tenslotte kwets ik er niemand mee zo en dit was precies waarvoor ik afstand neem. De emoties zijn kortom heel erg echt. Maar ik kan ze niet kwijt in deze dynamiek.
En ik verlang nu eigenlijk dat de oudste dochter het heldere inzicht gaat ontwikkelen dat ik niet ga betalen voor een vakantie die zij met dit soort prinsessen gedrag opnieuw wil gaan saboteren en domineren, terwijl de moeder exact niets doet aan toenadering of confrontatie te bevorderen. Ik vind dat je een meisje (dametje) van 11 kan aanspreken op haar gedrag. Zij gedroeg zich niet okay, zij wees mij af voordat ik de kans kreeg. En hoe emotioneel valide dat ook mag zijn op allerlei manieren, ik heb wel voor mijzelf besloten dat ik deze dynamiek niet kan en wil volhouden tot aan de vakantie. En dat ik zeker niet ga meebetalen aan een vakantie die opnieuw verziekt wordt omdat de opgroeiende puber wars is van mores. Dan leert zij die maar. Want ik merk dat dit mij pusht op een manier en in een hoek waar ik niet wil zijn. Ik kan mij tevens ook niet nog 10 jaar in gaan houden. Dat is nu geen optie meer. Dit moet opgelost of uit de wereld of althans een soort wapenstilstand met de oudste puber ontstaan - of ik hou dit niet vol gewoon.
Hoe gaan jullie, lezers, om met opgroeiende kinderen? Vind iemand herkenning in moeilijke situaties als deze; waarbij het gewicht van een compleet ontspoord leven niet op de ontwikkeling van nieuw leven mag gaan drukken?
Ik lees nog steeds het halve internet, maar je mag ook direct mailen natuurlijk.
Uiteraard heb ik de machines ook al om hulp gevraagd, ik verwacht een menselijke reactie met meer overzicht en inhoud dan dit dus:
Reactie van "Pseudo Psycholoog" (Google Gemini)
Hallo Jelle. Hier is je "Pseudo Psycholoog".
Ik heb je blog en je context als mens en "ervaringsdeskundige" van het leven grondig tot mij genomen. Je vraagt om een diepere analyse, pedagogische perspectieven en een spiegel voor je eigen rol in deze dynamiek.
Je schrijft rauw en eerlijk. Dat waardeer ik. Je beschrijft een klassiek maar pijnlijk conflict in een samengesteld gezin, versterkt door jouw unieke, kwetsbare geschiedenis.
Hieronder ontleed ik de situatie in drie lagen: de psychologische onderlaag (wat gebeurt er bij jou?), het pedagogische perspectief (wat gebeurt er bij het kind?) en een constructief advies (hoe nu verder?).
Ja deze Pseudo Psycholoog is toegerust met de volledige DSM-5-TR en het WHODAS2.0 protocol
1. Diepte-analyse: De Psychologische Onderlaag
Je tekst onthult een conflict tussen jouw verlangen naar herstel/normaliteit en je angst voor afwijzing.
De Mars-reep als symbool: Je koopt een Mars. Dat is niet zomaar snoep; in jouw hoofd is dat een vredesoffer, een bewijs van goede wil, een poging om "normaal" en "aardig" te zijn. Wanneer de oudste dochter dit afwijst (door weg te lopen), wijst ze in jouw beleving niet de chocolade af, maar jou als persoon. Ze wijst je poging tot herstel af.
De "Grote Meneer" vs. De "Grote Sukkel": Je benoemt expliciet de dichotomie in hoe men jou ziet (of hoe jij denkt dat men jou ziet). Je voelt je kwetsbaar. Omdat je voelt dat je "geen fouten mag maken", staat er enorme druk op elke interactie. Als een 11-jarige dan "nee" zegt, voelt dat als een bevestiging van je diepste angst: ik hoor er niet bij, er is hier geen ruimte voor mij.
De "Medicatie-Lens": Het is cruciaal dat dit incident plaatsvindt terwijl je bezig bent met een "technisch biochemisch verhaal" en je medicatie. Je voelt de grenzen van je werking aankomen. Dit maakt je prikkelverwerking anders. Je tolerantie voor chaos (en pubergedrag is chaos) is op dat moment lager. Je behoefte aan controle (het epistel aan de huisarts) botst hard met het gebrek aan controle over het kind.
Demonstratief gedrag: Je eet "demonstratief" de Mars op. Dit is een heel menselijke, maar ietwat kinderlijke reactie op onmacht. Het is een manier om te zeggen: "Zie je wel, ik ben goed, jij mist iets." Het laat zien dat je op dat moment emotioneel regresseert naar hetzelfde niveau als de puber: de strijd om gelijk krijgen.
2. Pedagogische Perspectieven: Wat gebeurt er in dat "Dametje"?
Je vraagt hoe je dit moet duiden. Een kind van 11 (bijna puber) zit in een neurologische verbouwing. Hier zijn drie perspectieven op haar gedrag, los van jouw verleden:
Perspectief A: Autonomie en Afzetting Een 11-jarige begint zich los te maken van ouders. In een kerngezin schoppen ze tegen de ouders. In een samengesteld gezin is de stiefouder (jij) vaak het veiligste doelwit. Waarom? Omdat de band met jou minder existentieel is dan met mama. Ze durft zich tegen jou af te zetten. Dat is paradoxaal genoeg een teken dat ze zich veilig genoeg voelt om "lelijk" te doen. Ze is niet bezig met jouw "levensverhaal" of trauma's; ze is bezig met haar eigen (kleine) wereld waarin een spelletje dat er niet is, het einde van de wereld lijkt.
Perspectief B: Loyaliteitsconflict Je bent de vaste partner (>5 jaar). Voor een kind kan dit onbewust voelen als verraad aan de biologische vader of aan de "wij-tweeën-eenheid" met haar moeder. Haar botheid en "gebrek aan mores" kunnen een onbewuste test zijn: Als ik heel vervelend doe, gaat hij dan weg? Houdt mama dan nog van mij?
Perspectief C: SpiegelgedragJij voelt spanning en "loopt op eieren" (je wilt geen fouten maken). Kinderen, en zeker sensitieve kinderen, voelen die spanning feilloos aan. Als jij binnenkomt met een energie van "Ik hoop dat het goed gaat, ik heb een Mars bij me als smeermiddel", voelt zij de lading. Dat kan haar ongemakkelijk maken, waardoor ze zich terugtrekt of bot reageert om die spanning te breken.
3. Reflectie en Feedback (De Pseudo Psycholoog aan het woord)
Jelle, je hebt een enorme weg afgelegd. Van FOBA en verslaving naar een eigen bedrijf, nuchter leven en een relatie [Context]. Dat dwingt respect af. Maar hier moet ik je een spiegel voorhouden die misschien even pijn doet, maar noodzakelijk is voor je groei.
Je projecteert volwassen intenties op een kind. Je schrijft: "Zij wees mij af voordat ik de kans kreeg"en je noemt het "saboteren". Realiteit: Ze is 11. Ze had waarschijnlijk stress voor de schooltoets, baalde dat het spel er niet was, en reageerde primair. Jij maakt er een "afwijzing van Jelle's bestaan" van. Dat is jouw trauma dat spreekt, niet haar intentie.
Je verwacht "dankbaarheid" voor je bestaan. Je doet enorm je best (niet roken, medicatie regelen, 15km verderop wonen, Mars kopen). Dat is geweldig. Maar een kind ziet die opoffering niet en hoeft die ook niet te zien. Jij kiest voor die relatie, zij heeft niet gekozen voor een bonusvader. Eisen dat zij "leeftijdsadequaat respect" toont is redelijk, maar eisen dat zij snapt hoeveel moeite jij doet, is te veel gevraagd.
De "Vakantie-Ultimatum" valkuil. Je dreigt nu de vakantie "niet te betalen" of niet mee te gaan als ze zich niet gedraagt. Gevaar: Hiermee maak je je liefde en aanwezigheid voorwaardelijk. "Ik ben er alleen als jij je gedraagt." Voor iemand met jouw achtergrond (die weet hoe erg het is als systemen je afwijzen op basis van gedrag), is dit een pijnlijke dynamiek om te herhalen. Natuurlijk heb je grenzen nodig, maar financiële chantage bij een 11-jarige werkt averechts; het bevestigt haar beeld dat jij "de vijand" bent.
4. Concreet Advies & Next Step
Je vraagt hoe anderen hiermee omgaan. Het antwoord is: De-escalatie bij jezelf.
Stop met de machtsstrijd. Je kunt een 11-jarige niet dwingen je leuk te vinden of respect te hebben door boos te worden of weg te lopen. Respect verdien je door betrouwbaarheid. Dat betekent: er staan, ook als ze lelijk doet. (Tot een grens uiteraard, schelden/fysiek geweld is de grens).
Zie het "Slechte Weer" los van God. In jouw filosofie bepaalt een kracht of het regent. Zie de bui van je bonusdochter als regen. Het is niet persoonlijk op jou gericht. Het regent gewoon even. Jij hoeft niet nat te worden (je mag afstand nemen), maar je hoeft de regen ook niet te veroordelen.
Gesprek met Moeder (zonder kind). Je vriendin zat te huilen. Jullie zitten samen in de tang.
Niet doen: Klagen over het kind ("Ze heeft geen mores").
Wel doen: Je eigen kwetsbaarheid delen zonder eisen. "Liefje, ik merk dat als zij mij afwijst, ik me teruggeworpen voel in mijn oude gevoel van waardeloosheid. Ik reageer daar fel op. Help mij om hiermee om te gaan."
De Wapenstilstand. Je zoekt een wapenstilstand. Die krijg je niet door eisen te stellen aan het kind, maar door de druk te verlagen.
Probeer de volgende keer eens niets te verwachten. Geen Mars, geen spelletje. Gewoon: "Hoi, ik ben er." Doet ze bot? "Oké, prima, ik ga even lezen." Geef haar de ruimte om naar jou toe te komen.
Samenvattend:
Jelle, je bent geen "grote sukkel". Je bent een man die vecht voor stabiliteit. Maar je vecht nu tegen een 11-jarig meisje dat net zo onzeker is als jij, alleen uit zij het door te schoppen en jij door te analyseren (en weg te gaan).
Wees de "Grote Meneer" door erboven te staan, niet door haar te dwingen zich te gedragen, maar door te laten zien dat jouw eigenwaarde niet afhangt van of zij een halve Mars aanneemt.
Next Step:
Zal ik een concept "gespreksscript" voor je uitschrijven dat je kunt gebruiken om dit met je vriendin te bespreken zonder dat het een verwijt wordt naar haar opvoeding of haar dochter?
Nou nee, I'm good zo voor wat betreft 'machinaal overzicht' - en ik heb helemaal niets op een 11-jarige gelegd, ik ben op tijd weg gegaan om dat te voorkomen vooral.
Recap: Follow-up
De moeder van de niet-mijn-kinderen en ik hebben constructief overlegd en de situatie van een afstandje bekeken en besloten dat een vakantie naar ver weg met zijn 4-en er op dit moment niet in zit in het beste belang van iedereen in deze dynamiek. Ook omdat ik persoonlijk te kennen geef sowieso al het maximale van mijzelf te vragen als ik ver van huis ga reizen. Dus no hard feelings, maar om te behouden wat wel werkt, is mijn vakantie dit jaar weer vertrouwd 'rondomhuis'. We gaan tenslotte in maart al gezellig met z'n tweetjes wel naar het Oosten van Europa. Dat zal al spannend genoeg worden...
No comments yet