Natuurlijk vind ik het allemaal zeer vet wat ik bij elkaar geprikt heb aan digitale technieken om met spraakberichtjes en globale schetsen van wat ik wil schrijven een onderwerp op te bouwen in enkele minuten dat er veel beter – of althans, inhoudsrijker uitziet dan wat ik persoonlijk kan afleveren door met de hand op de toetsenplank te rammen. Maar gewoon voor de binding met de sporadische lezer die het wel wat boeit en die het herkent, zal ik zo nu en dan ook iets blijven neerschrijven dat nog steeds wel mijn eigen handwerk is. Ik heb daarvoor nu een extra categorie ook nog weer aangemaakt om ook strak visueel zichtbaar te maken wanneer iets sowieso een met de hand getikt stuk is. Dan bedoel ik dus ook van voor tot achter met de toetsen ingetikt en niet hele lappen uitgeschreven of automatisch bijgewerkt door taalmodellen. Want ik heb naast al die mooie technieken, natuurlijk ook niet voor niets zelf persoonlijke schrijfvaardigheid ontwikkeld om mezelf therapeutisch te kunnen uiten ook vooral. En daarbij wil ik deze vaardigheid ook niet verliezen, of enkel voor wat mailtjes aanwenden. Natuurlijk is het ook weer niet zo dat ik als een of ander accountantsbureau ongezien mijn huiswerk laat maken door AI. Ik laat meestal mijn snelle, fladderende gedachten, ook even snel uitbreiden en nazoeken en verbreden door gebruik te maken van AI, maar ik lees daarbij wel ook nog wat het aandraagt aan bronnen.
Wat mij recentelijk sinds de afbouwstappen begint te dagen is dat ik nooit meer ‘normaal’ word. Ik heb 25 jaar van lineaire ontwikkeling waar anderen die wel hebben gekregen, gemist. En dat ik überhaupt nog de kans neem om alsnog te ondernemen is niet vanzelfsprekend, maar het helpt enorm dat Vereniging Anoiksis mijn klant is voor een vast blokje omzet elke maand zodat ik een bodem heb, financieel en qua ervaringen, om op voort te bouwen. Ik zie dit alleen niet gebeuren bij andere organisaties nog verder op dit moment. Ik heb geen echte bachelor in de IT gehaald en dan kun je het gevoeglijk wel vergeten bij al die sukkels die zichzelf belangrijk maken voor business IT rond de overheid en aanverwante overbetaalde monotypische Microsoft-schapen die op tijd hebben geleerd braindumps goed te scoren. Ik zie kortom heel veel werk wat mij ontzettend leuk lijkt her en der liggen, maar ook heel veel gaten in mijn CV – die ze waarschijnlijk niet bereid zijn op te vullen met begeleiding, en sowieso, als ondernemer moet je jezelf maar alles bijbrengen – zoals ik tot dusver ook zo’n beetje heb gedaan.
Ik had een paar dagen het idee dat ik misschien dan wel een HBO EVC wilde gaan neerzetten en verwerven – en ik had zo wat prompts losgelaten op eerder aantoonbaar gemaakte relevante werkervaring… maar na het leren wat de extra investering daar nog weer voor is – denk ik dat ook een EVC traject te duur is en bovendien niet op dit moment gaat bieden wat ik zoek. Ik ga niemand kunnen overtuigen dat ik wat kan ben ik bang – zolang het verhaal van knettergek-zijn nog overheerst in al mijn publieke uitingen. Ik heb echter ook categorisch schijt aan deze wereld die niet verder kan kijken dan de beperkingen die zij zelf Verzonnen heeft rond mijn persona om mij Uit te sluiten en Tegen te werken gaandeweg mijn ontwikkeling eerder. Het maakt mij werkelijk niet uit of jullie mij betalen en er dan Geen passende arbeid voor terug krijgen, dat is het letterlijke gevolg van het hooghouden van een achterlijk classificatiesysteem waarin je vooral mijn minderwaardigheid zou willen benadrukken in een niet bestaande concurrentiestrijd.
Ik speelde niet op dat bord schaak, van kantoorboys en girls die opgemaakt en nep naar hun werk moeten dat ze met evenveel tegenzin maar voor de te hoge hypotheek doen. Ik word liever elke dag gemotiveerd wakker, en neem dan de tijd die ik heb om mij goed door de uitdaging van elke dag heen te werken. Dat daarbij niet de telefoon roodgloeiend staat – is eigenlijk ook wel zo prettig, aangezien ik dan nog wat vaker zelf kan denken wat Ik vooral belangrijk vind in dit bestaan. Zoals ook de zorg voor de niet-mijn-kinderen. Dus ja, ik heb wel voor dat hypothetische EVC een aantal dingetjes uitgewerkt als een compleet pakketje ervaringskennis bij elkaar – en als ik het niet voor het echt met een externe beoordelaar voor dik te veel geld ga delen, kan ik het net zo goed publiek op mijn eigen website pleuren. Dus zulks heb ik dan ook gedaan. Je vindt mijn ingekorte, webgeschikt gemaakte, portfolio beschrijving hier.
Ondertussen start in September de Gifted People Insight Cursus, waar ik mij volledig tot wil zetten. En daarbij had ik bedacht dat als ik toch ga leren met mijn eigen brein te werken, ik dan ook met zoveel mogelijk van mijn eigen hersenen en zo natuurlijk mogelijk dat wil ondernemen. Daarom was ik eerder dus ook al weer begonnen met de afbouw van medicatie, gebruik ik nu geen benzo’s meer voor de sociale schuring mee toe te dekken en de depressieve neigingen te onderdrukken, en ben ik in rap tempo alsnog van jaren van dwang en drang medicatiebehandeling aan het ontworstelen.
Ik heb dan ook simpelweg nooit eerder een eerlijke kans gekregen om van deze staatsgereguleerde schijtonderdrukking af te komen omdat de instellingen (GGNET) die daar over gingen, weigerden om op een behoorlijke en constructieve manier daar een ontwikkelroute voor op te zetten. Deze instelling heeft mij letterlijk altijd behandeld alsof ik een of andere zwakzinnige was, of althans iemand die met veel chemische geweld eeuwig onderdrukt moest worden, terwijl de recente ontwikkeling toch vrij duidelijk laat zien dat dit allemaal niet nodig was. Ik haat de GGZ en ik heb er liever nooit meer wat mee te maken. Daarom doe ik mijn huidige afbouw ook enkel met de huisarts.
En de banden die ik nog wel met de GGZ heb, zijn zakelijk en daarbij pak ik vooral alsnog wat ik kan gebruiken voor persoonlijk herstel en als ik dan toch bezig ben lever ik meteen waarde voor lotgenoten. Maar mijn typische soort lotgenoten, die in principe hoog potentieel maar desondanks afgeschreven worden, die kom ik niet zoveel tegen in den lijve. Ik haat de GGZ – er is geen dag naar mijn werkelijke klachten geluisterd, er zijn alleen maar meer problemen toegevoegd die geen verlichting boden, maar wel extra lijdensdruk met zich mee brachten.
Voor de verlichting waren er dan dus de chemicaliën, met de nare bijwerking dat je er dom, dik en lelijk van word. En daarom wil ik daar nu alsnog – nu mijn studiefinancieringsgevangenis bijna ten einde is, vanaf raken zodat ik dat laatste kwart eeuw dat ik nog mag werken en geld verdienen, wel op mijn eigen voorwaarden en met mijn eigen scherpte mag doen. De GGZ heeft mij nooit echt geholpen – ze hebben mij afgezonderd, opgesloten, weggestopt en toen ik er weer uit wou bijna voor gek verklaard dat ik nog iets wou doen met mijn leven in plaats van als de passieve huiskamerplant in de hoek op de bank te gaan hangen.
Ik heb dan ook sinds ik zelf mijn herstel weer als kansrijk en de moeite waard zie – niet stilgezeten, en de afgelopen jaren in rap tempo alsnog aan elk levensdomein gebouwd en ontwikkeld. Maar niet op een schoolse route. En de erkenning die ik daarvoor zoek, die zal er waarschijnlijk dan ook nooit werkelijk zijn. Want mensen die niet hun leven hebben laten verneuken door amateurs die nog niet eens bewustzijn kunnen bewijzen maar je wel de leefregels denken te moeten voorschrijven – die mensen snappen typisch niet wat de waarde van het herstel daaruit dan ook is. Ik vond het een geïsoleerde hel om alleen voornamelijk de route tot zelfontplooiing en het vechten voor mijn eigen bestaan te moeten doorlopen zo lang. Ik zal dan ook niet bij een meeting blij vertellen dat ik 5 jaar nuchter ben gebleven in oktober omdat ik daar trots op ben als een of andere debiel die eindelijk heeft ontdekt dat jezelf vergiftigen geheel optioneel is.
Alcohol Abstinentie
Ik vind het namelijk geen bijzondere prestatie zelf ook meer dat ik eindelijk gezond en goed voor mezelf kan zorgen. Ik zie wel wat ik daarin eerder gemist heb. En walg van de ongemotiveerde instanties die geen seconde in mij geloofden op het moment dat zij nog intramurele zorg voor mij droegen. Deze ophokfabrieken van ongewenste maatschappelijke fenomenen, hebben mij meer schade dan goed gedaan denk ik. Maar hoe het dan precies anders moest, weet ik ook niet tot in detail uit te schrijven nu.
Maar uitsluiting op basis van verzonnen muntjes – die je niet hebt omdat je ze niet mag verdienen omdat je uitgesloten bent – lijkt me nogal een domme financieel maatschappelijk georkestreerde gevangenis die vooral iedereen meer geld kost en niemand blij maakt. Kortom mijn oordeel is dat deze maatschappij met zijn verzonnen ziektes en achterlijke overhead vooral ongelooflijk dom is. Maar veel geluk daarmee, zoals gezegd: Jullie betalen er toch voor, of je nu er wat voor terugkreeg of niet. En dat is in de kern dan wel een soort van zoete sociale rechtvaardigheid uiteindelijk, om na een kwart eeuw institutionele repressie van het schoolsysteem dat mij niet kon dragen, ook vrijgesteld te worden van de verzonnen belasting op niet-dom-zijn.