Goed, ik ga maar weer eens zelfstandig mijn geest laten bloeden op de toetsen, omdat dit ook alom beter gerespecteerd wordt dan die AI-samenvattingen op basis van ingesproken berichten. Dat zijn automagische blogs die vooral inhoudelijk informatie snel overbrengen maar dat is dus inter-menselijk inferieur. Moeilijk, die sociale perceptie van ehm – Alles.
⚠️ Belangrijke Medische Disclaimer (klik om te openen)
De informatie hier is uitsluitend bedoeld voor educatieve en informatieve doeleinden en dient op geen enkele wijze als vervanging voor professioneel medisch advies, diagnose of behandeling. Vertrouw niet blindelings op informatie van het internet; iedere fysiologische situatie is uniek.
Raadpleeg bij serieuze klachten, veranderingen in je gezondheid of het experimenteren met medicatie/supplementen altijd een arts of gekwalificeerde zorgverlener. Je bent zelf verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt met betrekking tot je gezondheid.
Want gisteren om 26-9-26 ben ik dus alsnog omgegaan naar 0,2mg Risperdal. En dit is tweeledig zwaar. Enerzijds komen mijn receptoren vrij op een manier die niet meer eerder bereikt was sinds de geforceerde afkick door ontslag uit de kliniek in 2006. Dus dit is letterlijk 20 jaar later. En wat ik toen liet zien, in alle vrijheid maar zonder enige sturing, was erbarmelijk. Ik had mij laten beïnvloeden met eenzijdige dagbesteding met Tarot-kaarten. En bij gebrek aan betere dagbesteding ging ik helemaal op in dat narratief. Het ergste was, dat niemand mij echt tegensprak. Ik herinner sommige blikken nog van minachting.
Ik weet dat enkel mensen die je het beste wensen, de waarheid zullen vertellen – en mensen die concurreren zullen hun muil houden of vleien. Dus dat ik vandaag toch bijna inwendig geraakt werd door wat frictie in de HB-WhatsAppgroepjes … dat is een oud zeer van het zenuwstelsel gecombineerd met de open wond van medicijn-afbouw.
Het is vandaag extreem zwaar geweest. In combinatie ook nog eens met een ernstige verkoudheid, die ik ook liever over geslagen had – maar ik wel al sinds afgelopen maandag zag/voelde aankomen. Nu is de mayhem van rhino-virale-terreur dan neergeslagen op mijn slijmvliezen en bovenste luchtwegen. Ik hoest mezelf tevens een bochel. En wat niemand je vertelt ook, is dat pijntjes van een heftige verkoudheid, dus versterkt worden waargenomen in de afbouw van medicatie. Net als al die fijne gevoelens, waar het om te doen is, die ook weer beschikbaar komen met minder minder minder medicijnen.
Nog 4 stapjes mensen. Per 2 a 3 weken hoop ik respectievelijk nog 0,15 – 0,1 en 0,05 af te tikken tot ik naar de nul ga voor kerst. Zal het lukken? Ik hoop het zo. Ik luister naar mijn gevoel, en naar wat mensen mij terug geven. En dat zonder met alle winden mee te waaien. En toch ook zonder oogkleppen.
Het hernieuwde besturen van de complexe gevoelsmatige apparatuur aan boord van dit mentale vliegtuig – met daarbij op koers blijven, relationeel – qua bedrijfsvoering, voor mijn rollen in de dagelijkse maatschappij, als (al dan niet gekozen) voorbeeldfiguur… het is fysiek, mentaal en emotionele topsport, heus wel.
Ik houd het hoofd omhoog en kijk recht vooruit, maar soms heb ik echt een “bijna-doodswens”. Het komt allemaal tegelijkertijd. Ik ging weer kijken bij turnen van de jongste en zag een (onbekend) meisje een fout maken – en Ik kromp in elkaar. Mooie spiegelneuronen, lekker hardwired voor empathie – maar een beetje “too much” ja op dit moment.
En tegelijkertijd gaat informatie filteren soms juist beter, efficiënter en makkelijker. Maar daarnaast is het noodzaak om mezelf elke dag moe te blijven maken. De jaren die ik getraind heb om de consistente inspanningen voor beweging en onderhoud van het dagelijkse leven vol te houden, die betalen zich nu uit in een makkelijker afbouw tenslotte.
Binnenkort is het weer #Stoptober! – en ik ben dan reeds 4 jaren rookvrij en 5 jaren alcoholvrij! Maar nu dus binnenkort ook hopelijk eindelijk medicijnvrij. Als het me niet teveel slaap kost. Ik vecht door als een machine om deze laatste loodjes te volbrengen. Maar ik heb vertrouwen in het fundament dat ik met mijn geliefde mocht opbouwen in de afgelopen 6 jaar. Zij heeft mij veiligheid en steun geboden op een schaal die ik niet eerder vond in relaties en bij mensen. Dat is extreem waardevol.
De mensen van filosofie.nl vertelden me dus dat het leven niet draait om het enkel voelen van geluk, maar om het voelen van alles. En sindsdien ben ik radicaal gestopt met Xanax en nu dus de risperdal er achteraan – wat ik eerder oefende tenslotte. Vanuit filosofisch perspectief is het eigenlijk heel logisch waarom verdoofde breinen sociaal gezien niet goed aarden. En waarom het kunnen omgaan met je innerlijke onrust en gevoelens wordt gezien als een teken van een stabiele volwassene. En het uit de weg gaan van je gevoelens een taboe is. Omdat je dan directe consequenties ontloopt.
Fysiek en mentaal en emotioneel lijden heeft in de basis de potentie om iedereen gelijk te plagen: het schept een level-playing-field. Een voorwaarde voor wat we zien als gelijkwaardige volwassenen. Dat te weten – helpt enorm aan de intrinsieke motivatie.
Niemand kan mij vanaf hier vertellen hoe het zal gaan – maar ik heb een roeping die ik volg.